1. Home
  2. Corona verhalen
  3. Het verhaal van Janneke: Aan het begin vond ik het wel spanend

Het verhaal van Janneke: Aan het begin vond ik het wel spanend

7 7 minuten lezen
Overzicht
  • 1 reacties
  • 7 vind ik leuks
Geplaatst door Susannah op 22 april 2020
De coronacrisis zorgt ervoor dat het dagelijks leven van medewerkers in zorg en welzijn er anders uitziet. Wat doet de coronacrisis  met verpleegkundigen? Ik ben Susannah en ik werk op de redactie bij PGGM&CO. Deze week spreek ik met Janneke. Ze is afgestudeerd verpleegkundige en volgt intern een neurologie specialisatie.

Wij hebben nog aardig wat gevulde bedden

Hoe zien je werk en opleiding er nu uit? “Ik heb nu geen lesdagen maar moet vervangende opdrachten maken. En voor onze toetsen wordt nog gekeken naar een oplossing. Normaal ben ik werkzaam op de neuro-oncologie afdeling. Door corona zijn wij nu samen gegaan met een algemene neurologie afdeling. Ik werk een deel van mijn tijd op die hersenafdeling. En voor het andere deel word ik ingezet op de corona afdeling.“

Ik zie mijn eigen collega’s minder

“Door de hulp die nodig is op de corona afdeling staan we soms minder goed bezet op onze eigen afdeling. Ik zie mijn eigen collega’s ook minder omdat je zelf dus meer wisselt. Wij hebben nog wel aardig wat gevulde bedden. Op sommige afdelingen, zoals traumatologie, is het een stuk rustiger omdat er minder ongevallen zijn.”

Het is mooi om te zien dat een heel ziekenhuis zich kan aanpassen

“Hoe vind je het om op de corona afdeling te helpen? “Aan het begin vond ik het wel spanend. De mensen die hier liggen hebben natuurlijk hele andere klachten dan ik normaal gesproken gewend ben. Veel liggen er aan het zuurstof en daar heb ik normaal veel minder mee te maken. Ik werk in  een team waar ik bijna niemand ken. Gelukkig denken alle verpleegkundigen met elkaar mee.  Ik leer hierdoor veel nieuwe dingen. Er worden ook koppels gemaakt. Mensen met minder ervaring kunnen terecht bij mensen met veel ervaring. Zo deel je makkelijk kennis met elkaar. Het is ook mooi om te zien dat een heel ziekenhuis zich kan aanpassen in zo’n korte tijd.”

Je hoort ook de verdrietige verhalen

“Ik wist ook niet wat met te wachten stond. Je hoort natuurlijk de verhalen over patiënten die heel ziek zijn. Maar in de praktijk is de ervaring toch wel iets heftiger. Patiënten die zich eerst nog wel ok voelden en een uur later met hoge koorts aan het zuurstof liggen. Omdat alle kamers ook dicht zijn heb ik het gevoel dat je alles minder in de gaten kunt houden. En dan hoor je ook nog de verdrietige verhalen. Zoals bijvoorbeeld iemand die zijn schoonmoeder heeft verloren en nu zelf besmet op de afdeling ligt. En daardoor dus ook niet naar de uitvaart kan. “ 

Het contact is daarom wel een stuk onpersoonlijker

Ik vraag Janneke hoe ze het contact met de patiënten ervaart. “Mensen zien minder je gezichtsuitdrukking door het pak dat je draagt. Het contact is hierdoor wel een stuk onpersoonlijker en dat is wel vervelend. Ik probeer daarom meer te communiceren met mijn ogen. En ik kijk hoe ik in het contact er toch echt even voor mensen kan zijn.”

Reageren

Reageer hieronder op het artikel. Je ingevulde voornaam is te zien bij je reactie.

Dit formulier is beveiligd met reCAPTCHA en Google's Privacybeleid en Servicevoorwaarden zijn van toepassing.

Reactie

  • Doreth van den Belt
    Heel mooi om de ervaringen van Janneke te lezen: open, betrokken en realistisch! Trots op onze dochter!