Welkom gast
Verhaal door Karen

Positief denken: Dankbaar

9

Dankbaar zijn, is dat eigenlijk een keuze en zo ja hoe zie je dat dan voor je?
Hoe kan je nog dankbaar zijn als een dierbare doodgaat?
Of als je ernstig of minder ernstig ziek wordt?
Kan je dan bijvoorbeeld ook kiezen voor positiviteit?
En wat als je je niet positief voelt, hoe zou je dat dan toch om kunnen buigen? En belangrijker nog: wil je dat wel überhaupt? Want waarom zou je je niet óók gewoon rot mogen voelen? Zonder dat jij zelf of anderen dit beter voor je willen maken. Het is oké dat je niet oké bent, vind ík.
Heb je de keuze om negatieve gevoelens/gedachten om te buigen naar positieve?
Dát is nou net iets wat ik niet voor jou wil en kan bepalen, maar ik wil daar wel iets over vertellen, over hoe dat bij mij gaat.

Toen mama nog leefde…
Toen hadden we goede en slechte fasen. En als ik dát ene telefoontje kreeg of ik keek naar haar terwijl ze naar adem snakte, dan wist ik het: daar gaan we.
Op naar het ziekenhuis, want misschien is dit dan nu echt wel het moment dat ze doodgaat.
Je zet je schrap, je schakelt hulplijnen wél of niet in en daar ga je, met het hele gezin.
Dan krabbelde ze er twaalf jaar lang toch steeds weer bovenop.
En dan was ik dankbaar dat ze er nog was.
Ik heb geleerd dat slechte fasen en goede fasen afwisselen. En dat ik dus ín het moment dankbaar wil zijn voor dát wat er wél is en wat er wél goed gaat.
Zonder voorbij te gaan aan datgene wat je aan zal moeten pakken, of zachter gezegd: ‘wat jouw aandacht verdient’. Want zo is het leven dan ook weer.

Mag ik dan zeggen dat ik dankbaar was dat ik wel naar huis kon gaan?
Dat ik daar niet achter hoefde te blijven in het ziekenhuis?
Mag ik dan nog altijd elke dag dankbaar zijn dat ik gezond ben? En dat dan stilletjes en soms keihardop vieren? Als mijn kinderen hun arm breken of als de keelamandelen eruit moeten, mag ik dan blij zijn dat dát het enige is, zonder dat ik voorbij ga aan het verdriet en de pijn bij mijn kind?
Ik doe niet aan leedconcurrentie.
Nooit.

Maar als er veel ellende in je leven is, kan je dan nog dankbaar zijn of positief?
En waarom leg ik het verband tussen dankbaarheid en ellende?
Waar gaat dat heen en waarom zou je dankbaar moeten zijn?
Moet je überhaupt dankbaar zijn?
Of ben ik de enige die zo denkt omdat dát mij juist helpt?
En heeft dat weer te maken met keuzes?

Quote: ‘Dat wat je overkomt daar heb je geen invloed op, alleen hoe je ermee omgaat.’

Ik weet dat de ene mens veerkrachtiger is dan de ander.
En dat de andere mens te dealen heeft met zodanig trauma dat positieve dingen ervaren of zien niet meer aan de orde kunnen zijn.
Hoe zit dat dan met dankbaarheid en jezelf erdoorheen slepen?
Of mag het allemaal ook gewoon potje klote zijn en blijft het daarbij, dat je klote door het leven gaat?
Vergeef mij mijn taalgebruik.
Hoe zit dat eigenlijk allemaal? En waarom vraag ik mezelf dat af?

Ik weet wel dat ik elke dag wil blijven kijken naar de bloemen en mezelf verwonderen over de complexe schoonheid ervan. Hoewel ik daar ook dag in dag uit aan voorbijga.
Ik wil per se oog voor detail hebben.
Is dat dan een keuze?

Ik heb een bewuste keuze gemaakt toen ik volwassen was.
‘Ik ben geen slachtoffer.’ ‘Ik neem verantwoordelijkheid.’
Heb ik ergens een probleem mee dan ga ik lezen en waar nodig hulp vragen.
En dat helpt mij bij het mezelf zielsgelukkig voelen, ondanks alle shit die er ook is.

Hoe werkt dat bij jullie? Brainstormen jullie alsjeblieft hardop met me mee?

Lieve groet,
Karen

reacties

Amanda Minkema
Communities: Mantelzorg

Hallo Karen,  

Dank voor je woorden. Zij beschrijven precies waar ik me in de laatste jaren steeds meer bewust van ben geworden. En wat ik nu nodig heb.

Op vakantie ben ik nu in Zuid-Afrika en geniet maar ook bewust probeer te genieten terwijl mijn lief fysiek niet in orde is. We weten niet wat er met hem aan de hand is en ik hoop dat de vakantie een ommekeer zal brengen maar ik maak me zorgen. 

Ik heb de keuze mezelf en de tijd in dit prachtige land door de situatie te laten beïnvloeden. Mijn tijd hier 'uit te zitten '  totdat we thuis zijn en de medische mallemolen in kunnen gaan.  Of te genieten en te ervaren van het nu en het hier zijn. Mijn onrust en zorgen even vrijaf geven.

Ik kies voor het laatste.

Willy Bogers
Communities: Algemeen

Dank Karen voor je mooie herkenbare verhaal.

10 maanden geleden stierf mijn lieve man.

Vele jaren was ik zijn mantelzorger vanwege zijn Alzheimer.

Mijn rouwproces en mijn enorme verdriet probeer ik ook om te zetten in dankbaarheid.

Dankbaar dat er niet nog meer ontluistering is vanwege zijn Alzheimer.

Dankbaar dat er nu geen chaos meer is in zijn hoofd.

Dankbaar dat we zolang samen mochten zijn, bijna 50 jaar.

Dankbaar voor ons gezin, voor de kleinkinderen.

Dankbaar ook dat ik tot het laatste moment bij hem was en zijn hand kon vasthouden tot hij zijn laatste adem uitblies.

Dankbaar voor het mooie afscheid wat ik met de kinderen en kleinkinderen heb mogen organiseren.

Dankbaar voor mijn gezondheid, geestelijk en lichamelijk, waardoor ik kan proberen weer een nieuwe balans te vinden.

Dankbaar zelfs voor de vele tranen die er vloeien,,,,,,

Een positieve levenshouding maakt je zo sterk!

Verdriet mag en moet er zijn als je zoveel van iemand hebt gehouden, maar als de dankbaarheid sterker is krijg je je kracht naar kruis.

Conclusie is dus, Karen, dat je goed bezig bent en we samen positief en dankbaar doorgaan.

Willy Bogers Dijs

78 jaar

Ik zou dus je moeder kunnen zijn,,,,,,,,

Karen van Rooijen
Communities: Algemeen

Ach lieve Willy,

U ontroerd me met uw verhaal...

Wat een mooie balans vind u in alle gedachten die rondwaren in het hoofd, en bedankt voor het mooie compliment.

U heeft hierboven eigenlijk ook een schitterend gedicht geschreven die het waard is om te delen!! Mensen zullen er inspiratie uithalen, ik ben er 1 van!

Ik meen het als ik zeg dat ik het fijn vind dat u uw verhaal hier deelt!!

Was u mijn moeder maar, dan zou ik nog een moeder hebben die in leven is..... :(

Desalnietemin voel ik mij geinpsireerd en gevoed door alle vrouwen die delen hier in de community.

Soort surrogaatmoeder bijeenkomst hier hahahaha..

Deelt u nog es uw gedachten?

Liefs,

Karen.

 

 

 

 

Willy Bogers
Communities: Algemeen

Fijn Karen dat je waarde hecht  aan mijn reactie.

Een lieve reactie die nu mij ontroerd.

Wat kunnen mensen veel betekenen voor elkaar.

samen kun je zoveel meer.

Ik wens je van harte veel positiviteit en kracht!

Willy

Karen van Rooijen
Communities: Algemeen

Dank u wel Willy, wat fijn dat u ons forum zo verrijkt <3

Mijn moeder is op de valreep 65 geworden .. ik ben 39. U had inderdaad mijn moeder geweest kunnen zijn :)

Warme groet,

Karen.

Ria
Ria
Communities: MantelzorgMantelzorg Enschede

Hoi Karen, Willy, Amanda,

Mooie verhalen. En hoe herkenbaar.
Dankbaar en daarbij niet uit het oog verliezen dat het leven ook zwaar, pijnlijk en verdrietig kan zijn.
Iedere dag begin ik met een oefening in dankbaarheid. Dan benoem ik vijf dingen waar ik blij mee ben. Dat helpt me om de aandacht te richten op dat wat er WEL is. Dat kan zijn het fluiten van de vogels, de zon die opkomt, het feit dat ik een dak boven mijn hoofd heb, dat ik lieve mensen om me heen heb, dat ik kan zien, dat ik kan horen, dat ik kan werken..... Je ziet het al, het lijstje is zo gemaakt.
Iedere keer wanneer ik  me verdrietig, boos, onrustig, geraakt of onmachtig voel, geef ik daar ruimte aan. Ik sta er bij stil zonder dat ik mezelf op de kop geef.
Dan merk ik dat het vaak golven zijn die voorbij gaan. Zoals  momenten van intens geluk voorbij gaan en het niet lukt om dat intense geluk vast te houden. Het zijn emoties die in beweging zijn.

Soms duren de periodes van verdriet, onzekerheid, boosheid, frustratie, pijn wat langer. Dan ben ik wat langer uit balans.  In die periodes helpt het me om bewust te kijken naar waar ik dankbaar voor kan zijn.

Dankbaar zijn en tevreden met wat er is, zonder het verdriet weg te moffelen vraagt wel oefening en aandacht.

Bewust stil staan bij wat er is op dat moment. Bewust voelen dat het verdriet er is. Bewust de aandacht richten op wat er wel is. En hoe wonderlijk is het dat er ook in periodes van intens verdriet en rouw er altijd iets te vinden is waar ik blij of tevreden mee kan zijn. 

 

 

Ria
Ria
Communities: MantelzorgMantelzorg Enschede

@ Amanda, ik duim voor je dat het meevalt. 

titia2
Communities: Mantelzorg

Hallo Ria en Amanda,

Ook ik had vaak van die wisselende periodes in de zorg voor mijn vader die had,

Ernstige COPD hartfalen blaaskanker.

Als de thuiszorg belde,dacht ik weleens,oh niet weer naar het ziekenhuis!!

Naar het ziekenhuis hield voor mij in ,

Opname met mogelijkheid tot overlijden(spanning)

Tijdens mijn werk,vrij regelen.(diensten ruilen enz.)

Teruggeroepen worden van vakantie enz.

Fam.bellen inlichten.uitleggen.

Weg van huis,in zijn woning om dichter bij het ziekenhuis te zijn en blijven.

Soms doodmoe en verdrietig uit je eigen netwerk.

 

De andere kant was dan,

Blijde ontroerde vader dat je er weer was.

Zelf ben je dan dankbaar dat het toch weer geregeld kon worden.

De goede contacten met zijn behandelende artsen.

Hij is er niet meer,

Nu denk ik weleens,was hij er nog maar!

De rest is dus ondergeschikt,aan alle goede herinneringen.

 

Nu ben ik alleen nog mantelzorger voor mijn autistische broer.

Daar gaat het momenteel heel goed gelukkig.

 

Wens iedereen veel sterkte in je eigen situatie.

Lieve Groet Titia.

 

Willy Bogers
Communities: Algemeen

Lieve allemaal,

Wat fijn om alle verhalen, gevoelens en emoties van elkaar te mogen horen.

Vooral de gewoonte van Ria spreekt me erg aan.

Onmiddelijk ben ik begonnen om bij het ontwaken ook vijf dingen in gedachten te halen waar ik blij van ben of dankbaar voor kan zijn.

Het werkt Ria!

Geeft een heel goed gevoel en veel positieve energie, waar Karen over begon.

Succes allemaal en alle goeds!

Willy

 

 

 

 

Reageer

Meld je aan of log in om te reageren op dit onderwerp.