1. Home
  2. Mantelzorg
  3. Hulp & advies
  4. Ik heb het toch gezegd?

Ik heb het toch gezegd?

Het verhaal van Marie-Jose
Overzicht
  • 0 reacties
  • 0 vind ik leuks

Na de diagnose van de Neuroloog ''u heeft Alzheimer'' was de eerste reactie van Eed: ‘’Ik heb het toch gezegd?!'' En dat klopte.

Hoe nu verder?

Toen kwamen de vragen. Hoe gaat het verder? Hoe verloopt deze ziekte? Wat doet dit met hem maar ook met mij? Een van de eerste vragen die ik aangaf was: Ik wil hulp en begeleiding. Hierdoor maakte ik kennis met de Casemaneger. Ik leerde Lyan kuipers kennen. Zij kwam op huisbezoek en had eerst een gesprek met Eed en mij apart van elkaar, daarna samen.

Dagbesteding

Wij besloten samen om aanvraag te doen naar een plek voor een dagbesteding voor twee dagen in de week. Dit ook in verband met mijn hartklachten. Gelukkig ging Eed hierin mee. Van twee dagen gingen we naar drie dagen. Soms was het drama en ik dacht vaak: hoelang hou ik dit vol?

Ik kwam erachter dat er vele lotgenoten zijn

Gelukkig kon ik altijd bij Lyan terecht. Ik ging de cursus mantelzorg volgen bij Lyan en haar collega Veronique, geweldige dames. Hier kwam ik erachter dat er vele lotgenoten zijn. Ik volgde een tweede cursus bij Fiet en Carmen. Inmiddels was in Roermond het project ‘dementie vriendelijk Roermond’ gestart. Hier werd ik op de tweede cursus gevraagd als mantelzorger mee te doen. Hierdoor leerde ik Lei Janssens en nog meer aardige en vriendelijke mensen kennen.

Naast dit contact wat ik kreeg met lotgenoten, ben ik ook steeds mijn hobby volksdansen blijven doen en heb ik leuke etentjes gehad met een netwerk van hele lieve buren, vrienden en familie. Die ontspanning is belangrijk en heb je echt nodig.

Interviews en lezingen

Ik werd geïnterviewd door wethouder Marianne Smitsmans en Betty Wilma en gaf voorlichtingen om mijn ervaringen te delen als mantelzorger. In februari heb ik zelfs een lezing gegeven in het Alzheimer café in Roermond. De reacties waren niet mis. Mensen vonden het knap dat ik dit kon. Ik begreep het zelf ook niet. Het lukte alleen met de steun van alle lieve mensen om mij heen. 

Opname erg dichtbij

Met dit alles ging Eed toch hard achteruit. De Alzheimer liet ons niet met rust. Mijn gezondheid ging ook achteruit en de vaatchirurg besloot in februari dat er toch dit jaar geopereerd moest worden. De opname in een verzorgingstehuis kwam nu heel dichtbij. Samen met Lyan zijn we de aanvraag gestart. In april werd Eed overgeplaatst naar andere dagbesteding. Nu voor vier dagen. Daar heeft hij 5 weken veel plezier gehad.

Vlak voor de Pinksteren kwam het bericht dat er een plek vrij was. Hierover vertel ik meer in mijn volgende deel. Mocht je vragen hebben over mijn verhaal, stel ze gerust in een reactie hieronder.

Lees ook deel 1 van mijn verhaal

Reageren

Reageer hieronder op het artikel. Je ingevulde voornaam is te zien bij je reactie.

Dit formulier is beveiligd met reCAPTCHA en Google's Privacybeleid en Servicevoorwaarden zijn van toepassing.