1. Home
  2. Werk-privébalans
  3. Werkgeluk
  4. Mijn patiënt - de band tussen Elise en mevrouw van den Heuvel begon kil maar eindigde hecht

Mijn patiënt - de band tussen Elise en mevrouw van den Heuvel begon kil maar eindigde hecht

4 4 minuten lezen
Overzicht
  • 4 reacties
  • 14 vind ik leuks
Geplaatst door Lotte op 28 september 2021
Soms is er een patiënt die meer indruk op je maakt dan alle anderen. Aan wie je nog wel eens terugdenkt. Die ‘jouw’ patiënt is geworden. Elise (39), werkte voor een ouderenzorgorganisatie in de regio Utrecht. Ze vertelt over mevrouw van den Heuvel, met wie ze een bijzondere band opbouwde.

‘Tijdens mijn studie werkte ik in de thuiszorg,’ vertelt Elise, ‘een bijbaan die de basis legde van mijn liefde voor het vak van zorgmedewerker. Ik werkte eerst op oproepbasis in verschillende instellingen. Die diensten duurden 4 uur en in die tijd ‘rende’ ik van patiënt naar patiënt. Dit werd anders toen ik bij mevrouw van den Heuvel ging werken. Daar duurden de diensten 8 uur en was de zorg één op één, bij haar thuis.’

Net een dienstmeid

‘De eerste dag was ik zenuwachtig. Mevrouw van den Heuvel woonde in een groot grachtenpand met van die ouderwetse leeuwenkoppen als klopper. Toen de deur openging, keek ze me kritisch aan. ‘Dus jíj komt vandaag voor mij zorgen?’. De toon was gezet... Een lange dag volgde, waarin Mevrouw van den Heuvel me als een soort dienstmeid behandelde. Aan het eind van de dag gaf ik de organisatie aan liever niet meer op dit adres ingezet te worden.’

Met lood in de schoenen

‘Het liep anders. Twee weken later werd ik alsnog gebeld. Er was niemand anders beschikbaar. Mijn collega's hadden ook moeite met haar ‘temperament’. Met lood in mijn schoenen ging ik er weer heen. De dienst was inmiddels uitgebreid naar 12 uur per dag, mevrouw had veel zorg nodig. De dagen kostten me veel energie.'

André Rieu

‘Toch raakten we langzaam aan elkaar gewend. We bleken beide van kunst te houden, dus haar schilderijencollectie gaf ons een gespreksonderwerp. We deelden de liefde voor tuinieren. In haar tuin stonden bijzondere bloemen, waar ze over vertelde. Op een dag zette ik André Rieu op en zag ik hoe ze ging stralen. Ik regelde een radio voor haar en daar was ze dankbaar voor.’

Moeite met zelfstandigheid verliezen

‘Haar vijandige houding begreep ik steeds iets beter en daardoor kon ik er beter mee omgaan. Mevrouw van den Heuvel vond het moeilijk haar zelfstandigheid te verliezen. Ze had er moeite mee dat anderen in haar huis, ‘zomaar’ aan haar spullen zaten. Ik kon me dat zo goed voorstellen. Zo veel mogelijk probeerde ik haar te helpen, door haar sieraden op haar nachtkastje te zetten, zodat ze er zelf bij kon. Een hogere salontafel neer te zetten en ze zelf haar thee kon pakken, dat soort dingen.’

Ik leerde haar wensen steeds beter kennen

‘De diensten waren inmiddels uitgebreid naar 24 uurs diensten; inclusief overnachting. Dat voelde een beetje als een logeerpartijtje, waar ik zelfs naar uit keek. We kletsten over van alles en ze was op de hoogte van mijn studieontwikkelingen. Op mijn beurt leerde ik haar wensen beter kennen. Ik wist welke ketting ze om wilde bij een bepaalde outfit en kende het huis op mijn duimpje. Regelmatig sprak ik met haar familie over haar gezondheid en het zorgbeleid en leerde hen zo ook kennen.'

Afscheid nemen

‘Op een gegeven moment kwam er een eind aan mijn studie. Ik besloot enkele weken te gaan reizen. Het afscheid nemen kostte mij veel moeite. Ik weet nog hoe ik door het huis liep en het me niet lukte om weg te gaan. Nog één keer ging ik bij haar langs, we kletsen nog even wat en ze zwaaide me uit. Ik beloofde haar, dat we na mijn terugkomst weer lekker in de tuin zouden gaan zitten.'

Een leeg bed

‘Na een week op reis checkte ik mijn mail. Het bericht van haar zoon was kort en duidelijk; ‘Je wilt vast weten dat mijn moeder vanmorgen is overleden.’ Naast het zwembad, in een tuin met bloemen die ze heel mooi had gevonden, liet ik mijn tranen de vrije loop. Wie had dat ooit gedacht. Mevrouw van den Heuvel, die me zoveel stress had bezorgd, was iemand geworden aan wie ik gehecht was geraakt. Na de reis ging ik langs haar huis. Haar lege bed en lege stoel stonden er troosteloos bij. De ketting die ze de laatste dag aan had willen doen, lag nog klaar op haar nachtkastje. Ik pakte een kop thee en ging, zoals ik haar had beloofd, in de tuin zitten.’

N.B.: Omwille van de privacy van de personen in het artikel zijn hun namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.

We zijn benieuwd; wie blijft altijd 'jouw patiënt?' Deel het hieronder 

 

 

Reageren

Reageer hieronder op het artikel. Je ingevulde voornaam is te zien bij je reactie.

Dit formulier is beveiligd met reCAPTCHA en Google's Privacybeleid en Servicevoorwaarden zijn van toepassing.

Reactie

  • Anja
    Allereerst wil ik zeggen dat mijn (geboortenaam) Anja van den Heuvel is. Ik begrijp dat omwille van privacy de naam van mevrouw van den Heuvel is gefingeerd. Het is dan best wel vreemd als je dit verhaal leest met daarin je eigen naam. Toeval of een bewuste keus?
    • LotteK
      Beste Anja, Bedankt voor het bericht. En dat is dan heel toevallig! Groetjes, Lotte (PGGM&CO)
  • Geertruida
    Ik heb ook wel gehad dat in de eerste keer een soort vijandschap zat vanuit de klant, maar het daarna steeds gezelliger werd. Je weet natuurlijk ook niet wat er allemaal aan vooraf is gegaan bij de klant: net zomin als de klant het van jou weet. Ligt ook aan je organisatie. Toen ik met een buurvrouw samen geranimeerd had mocht ik van mijn chef de rest van de week niet meer werken (betaald) en heeft hij ook voor nazorg voor mij gezorgd. Voor het zelfde geld zegt jou organisatie: Jij bent professional en je kunt gewoon door. Kom je ook op een anderen manier bij iemand en die denkt dan misschien: raar mens.
    • LotteK
      Beste Geertruida, Dank voor het bericht en je hebt helemaal gelijk; je weet nooit wat iemand heeft meegemaakt. Een bepaalde ervaring of ziekte kan het gedrag verklaren. Fijn om te horen dat jouw werkgever zoveel oog had voor jouw mentale gezondheid na de reanimatie. Heel erg netjes en zo hoort het! Groetjes, Lotte (Redactie PGGM&CO)